Jæja. Þá er maður enn og aftur sestur fyrir framan tölvuna. Ég er bara nýstigin inn um dyrnar. Ég var að koma af góðgerðarsamkomu í Smáralind. Þar sem Smáralind er eins árs ákvað ég og dansflokkurinn minn að halda danssýningu til styrktar Snickers-hrjáðum börnum. Þeir sem ekki vita þá heitir dansflokkurinn "Geiri and the Girls". Gott nafn.
En við dönsuðum rassinn af okkur bókstaflega og fengum varla tíkall í kassann. Ég held að við höfum dansað í þrjú korter nonnstopp. En við dönsuðum að sjálfsögðu fyrir börnin sem þjást af Snickers sjúkdómnum. Þið sem eruð svo fáfróð að vita ekki hvað Snickers sjúkdómur er þá leggst hann aðallega á rauðhærð börn sem finnst súkkulaði með hnetum gott.... Myndin hér til vinstri var tekin í Vetrargarðinum rétt fyrir sýningu.

Fór í gærkveldi í samkomuhús "Andsettra fráskilinna manna". Það var stuð þar. Ég hitti gamalt andlit þar.....
Einnig hitti ég gamlan leikskólakennara sem tjáði mér að hann hafði aldrei spilað á gítar og hann væri ólmur í að læra eitthvað nýtt. Ég kvaðst ekki kunna á gítar en ég gæti sýnt honum nokkur grip á lúftgítar. Hann hoppaði af kæti og sýndi honum nokkur grip og örfáa takta. Þessi maður, sem er félagsmaður númer 3, ætlar að halda skemmtikvöld á föstudaginn í samkomuhúsinu og ég kvet alla til að mæta sem eru andsettnir og fráskildir... ATH. Bolirnir kosta 1289 kr. en hægt er að láta draga þá upphæð af félagsgjaldinu. Samkomuhúsið er staðsett á karlasalerninu í Kolaportinu. Myndin hér til vinstri var tekin þegar kennslunni var lokið.....

Það var massa fjör hjá mér í hádeginu í dag. Ég fór með nokkrum félögum mínum niður í Mjódd þar sem við stóðum fyrir utan Nettó og sýndum listir okkar á leikfangið sívinsæla Jójó. Það gekk alveg rosalega vel. Haffi (efri röð lengst til vinstri) fór reyndar úr axlarlið þegar hann reyndi að gera tvöfalda vöggu. Við vöktum þvílíka lukku að við vorum boðaðir fyrir utan Ikea á fimmtudaginn af þekktum ljósmyndara úr Grafarvogi. Hann tók þessa mynd af okkur þegar við vorum að bíða eftir strætó. Þess má geta að vinir mínir eru 14 árum yngri en ég.

Ég vaknaði eldsnemma á sunnudagsmorgun og lagði leið mína í Norræna húsið þar sem ætlaði að fara skoða listaverk finnska myndhöggvarans Seppo Malkki en allt kom fyrir ekki. Það var talning í mötuneytinu. Þannig að ég ákvað að skoða byggingarnar á Háskólaloðinni. Þar hitti ég áttavilltan Rússa sem bar nafnið Gorblox (ég kallaði hann Steve). Þar sem ég tala rússnensku spurði ég hverju hann væri að leita að og hann kvaðst vera leita sér að matarbita en hann hafði farið í Norræna húsið og lent í því sama og ég. Nú voru góð ráð dýr. Ég sagði honum að koma með mér á rannsóknarstofuna mína. Þar sýndi ég honum ákveðna speglatækni sem ég hef verið að þróa. Hún virkar þannig að maður tekur lítið stækkunargler og lætur það við spegil og kíkir. Áhrifin er þau að maður verður saddur. Steve varð mjög ánægður og bauð mér að koma með sér í Háskólabíó að horfa á einhverja skemmtilega gamanmynd en ég komst því miður ekki því það var orðið dimmt úti.